Fietsbanden moeten rijpen

In verschillende artikelen zijn we op fietspraat.nl al ingegaan op banden. Deze keer toch weer een interessant artikel over fietsbanden die 'moeten rijpen'. Die af-fabriek nog niet koerswaardig zijn en een paar jaar ergens in een kelder of garage moeten hangen om op leeftijd te komen. Dit artikel gaat in op dit fenomeen dat door menig mecanicien onderschreven wordt.

Alleen het nieuwste is goed genoeg

In sommige koersen gaat het opeens weer over de fietsbanden. In andere koersen hoor je er nooit wat over. Fietsen zijn door de jaren heen steeds verbeterd en voor profs is alleen het nieuwste materiaal goed genoeg. Waarom zou men dan toch oude banden willen monteren?

Parijs-Roubaix

De koers van het jaar waar altijd het thema banden ter tafel komt is de Hel van het Noorden, Parijs-Roubaix. Afhankelijk van het weer wordt er vaak lek gereden of erg vaak lek gereden. Maar lek gereden wordt er elk jaar opnieuw. Mecaniciens bepalen op voorhand, afhankelijk van het te verwachten weer, welke banden men monteert. Maar vaak zijn dat dus oude banden.

Andere koersen

Natuurlijk zijn er meer koersen waar meer dan gemiddelde aandacht aan de banden wordt besteed. Met name de ritten waarbij het regent en de weg nat is. Dan wordt het uiterste van banden gevraagd. Juist door het natte wegdek blijven steentjes en andere troep aan de banden 'plakken'. Door vervolgens telkens op dezelfde plek de band in te drukken gaat de band uiteindelijk lek. Om valpartijen te voorkomen zouden renners in de regen met minder lucht/druk in hun banden moeten rijden. Daardoor stijgt het contactoppervlak, waardoor de kans op 'uitglijden' verkleind wordt. Maar juist door dat grotere contactoppervlak stijgt de kans op een lekke band.

Mecanicien

Wie weet er meer over banden dan een mecanicien. Zij krijgen immers te maken met alle lekke banden van het seizoen van een hele wielerploeg. De meest bekende mecanicien die zweert bij oude banden is Julien Devrieze. Hij is als mecanicien verbonden geweest bij tal van topploegen. Zo ook de ploeg van Lance Armstrong. Ook Roger de Vlaeminck liet de banden waarmee hij Parijs-Roubaix reeds altijd vier tot vijf jaar drogen voordat hij ze gebruikte. En hij won Parijs-Roubaix vier keer. Ook Tom Boonen rijdt in Parijs-Roubaix op oude banden. De verklaring omtrent het succes van de oude banden, is dat er in nieuwe banden een combinatie van vocht en olie zit. Door de banden jaren te laten liggen/hangen verdampt deze combinatie van olie en water langzaam uit de band. De band wordt dus droger en daardoor veel taaier. En dat is wat een band moet hebben. Door deze vervolgens in extreme omstandigheden (zoals Parijs-Roubaix, maar ook natte etappes) niet te hard te pompen, ontstaat de ideale combinatie.

Waarom wordt er dan toch door sommige ploegen erg vaak lek gereden

Dit heeft te maken met commerciële belangen. Bandenleveranciers ontwikkelen steeds nieuwe banden. Hierbij beweren ze natuurlijk dat deze nog beter zijn. En als de profs erop rijden zal de verkoop van deze banden bij liefhebbers alleen maar toenemen. Het is niet echt goede reclame voor je nieuwste model band, waar net flink in geïnvesteerd is, om wereldkundig te maken dat die gloednieuwe band pas over een aantal jaar een goede band is. Daarnaast maken profs elkaar vaak gek over de druk die ze in hun band hebben. Als mijn concurrent met tien bar rondrijd, moet ik dat toch zeker ook. Een hogere bandenspanning zorgt immers voor minder weerstand. Dat de kans op valpartijen daardoor toeneemt nemen ze vaak voor lief. Toch moet de bandenspanning bepaald worden aan de hand van een aantal factoren, waarbij het weer er eentje is.

 

Een mooi verhaal, geschreven door Wilfried de Jong, over taaie banden kun je hier teruglezen.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken

Sponsored Links