Masochisten

Iedereen kent ze wel en als u een regelmatige bezoeker bent van deze website bent u er zelf misschien wel een. Zo'n sportieveling, sporter, fietser, uitslover, masochist of hoe u buren u misschien soms noemen. In ieder geval een regelmatig fietser, die wellicht weer en wind trotseert. Die elke vrije minuut (of in elk geval heel veel vrije uren) in het fietsen stopt. En als er dan niet gefietst wordt, dan wordt de fiets gepoetst en opnieuw goed afgesteld. Als dan echt geen fiets in de buurt is, wordt waarschijnlijk wel over de fiets gepraat en anders wel over de fiets gedacht/gedagdroomd. Zorgvuldig wordt het seizoen gepland, daarbij tocht na tocht in de agenda plaatsent. Vaak heerst er onbegrip bij mensen die niet enthousiast en fanatiek sporten. Maar de echte fanatiekeling 'kan niet anders'. Hoe komt dat?

Stofje Endorfine

Er zit in de laatste zin wel een kleine kern van waarheid. Ons lichaam maakt namelijk een stofje aan, Endorfine. Endorfine is een stofje dat door de ene zenuwcel wordt vrijgelaten en vervolgens in de andere zenuscel wordt ontvangen. Klinkt niet echt spannend natuurlijk, maar bij dit ontvangen treedt in de zenuwcel een prettig, plezierig en minder bedreigend gevoel op. De naamgeving zegt het al een beetje, maar endorfine is eigenlijk een soort lichaamseigen Morfine. In uitwerking tenminste. In chemische bouw is er tussen Endorfine en Morfine moleculen weinig tot geen overeenkomst.

Effect

Net zoals Morfine werkt Endorfine pijnonderdrukkend. De plezierige uitwerking zit hem in het gevoel van geluk of euforie. Endorfine wordt door het lichaam geproduceert. Ieder mens heeft het. Er wordt echter meer Endorfine aangemaakt door het lichaam tijdens duursporten. Waarschijnlijk is dit een soort zelfbescherming van het lichaam tegen de pijn van het duursporten. Dit verklaart wel meteen waarom mensen zich na het sporten, ook al is dat na een lange werkdag, een stuk beter voelen. Dit is gewoon een roesachtige toestand die ontstaat na het aanmaken van extra Endorfine.

Fietsjunkies

Tot zover klinkt het allemaal goed verklaarbaar, aannemelijk en lijkt er weinig reden tot ongerustheid. Endorfine deelt echter nog een eigenschap met Morfine, en dat is de eigenschap van verslaving. Mensen die medische reden hebben om Morfine toegedient te krijgen raken hieraan gewend en kunnen vaak moeilijk stoppen met Morfine. In de medische wereld wordt dan ook zorgvuldig omgegaan met Morfine. Zowel in het voorschrijven als in het bewaren. Het is immers een soort drug. Als we dan teruggaan naar de wielerwereld van die actieve sporter, dan is dat dus eigenlijk een soort drug-producerende machine. En de geproduceerde drugs worden voor eigen consumptie gebruikt. Niks verboden aan dus. Maar dit leidt er toch een beetje toe dat de gebruiker (de wielrenner) een behoefte ontwikkeld voor het gebruik van Endorfine. Deze behoefte wordt bevredigd door in te schrijven voor nog meer, nog zwaardere cyclosportieve fietstochten zoals een Marmotte, een Maratona dles Dolomiti, of monsteruitdagingen (met een goed doel) als de Alpe d'Huzes en de Ven2-4Cancer. De wielrenners die daaraan meedoen hebben een dergelijk goed doel voor ogen, niks mis mee, allemaal prima initiatieven, maar eigenlijk zijn deze wielrenners allemaal een beetje verslaafd.

Balans nodig

Verslaafden, fietsjunkies die allemaal de door hun eigen lichaam gemaakt Endorfine willen consumeren. En meer Endorfine willen hebben. Daarbij vaak thuisfront ontlopend (hij zit altijd op de fiets). Hopelijk kun je als je dit verhaal leest als fanatieke wielrenner, concluderen dat je zelf wel een goede balans vindt tussen prive, dus zowel de thuissituatie als je eigen sportbehoefte en natuurlijk ook werk. Fietsen kost immers toch geld. Die nieuwe racefiets is namelijk toch een flinke aanslag op je besteedbaar gezinsbudget. Deze balans is echter niet overal aanwezig, en menig huwelijk heeft te maken met spanningen vanwege het ontbreken van bovenstaande balans. Om eerlijk te blijven moet ik bekennen dat ik, ruim voordat ik dit artikel schreef, ook zoekende ben geweest in deze balans. Van 6 dagen in de week fietsen, zomer en winter, en dagelijks minimaal 2 uur, heb ik m'n verslaving weten terug te brengen tot maximaal twee dagen per week en dan twee tot drie uur. In de winter zelfs nog wat minder, waarbij dan wel nog regelmatig een half uurtje hardlopen gedaan wordt. Om conditie te behouden, en om toch nog wat Endorfine te produceren/consumeren.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken

Sponsored Links