Letter to George

Dear George,
My memories to you go back to a Saturday afternoon in April 1999. It was the day before the Amstel Gold Race and I was riding my bike, together with one of my friends. We just topped the Keutenberg and were riding on the flat, wind in our face with a temperature of about 14 degrees. Real classics weather so to say. All of a sudden, we were overtaken by a US Postal professional rider. Our speed was about 32 km/h and the US Pro guy's speed will have been about 35 or 36 km/h. Not too hard, but for us as a hobby rider it was fast, especially with the wind. We managed to get in the riders wheel, knowing that the pro's don't like that, but hey, we were young and it was our once in a lifetime opportunity.

 

The US Pro rider turned out to be you and, while riding in your wheel I noticed the ugliest legs in the peloton. A thing I'll never forget. It probably was a nice picture for spectators. Us, struggling to stay in your wheel, while you were easy cruising' in front of us.

You were about our age and you were living our dream. A dream to become a professional bike racer. We knew we would never to be able to do that, but for a couple of minutes, we played a little role in the dream, in our own movie. The dream even became nicer along the ride. Then we started the decent, just before the Cauberg. You, almost effortless sitting on your bike. Followed by my friend, riding like hell to try to stay in your wheel. I, the lightweight, was totally unable to keep up and a gap started to open. I rode like hell to, but it just was not enough. Then, a sharp left-hand turn and the Cauberg started. You started first, then a small gap. After that, my friend was following you. Then a bigger gap, followed by me.

In a dream, everything is possible and, while I started the ascent of the Cauberg with a gap of about 35 meters, I gave it all. I knew that you had the best hand of cards, but it was play or lose. While the gap between you and my friend started to grow, the gap between you and me became smaller. At the right-hand turn at the Cauberg, about halfway, where the hill is at its steepest, the gap was about 15 meters. I continued to give it all, and while arriving under the bridge, I was in your wheel. I probably was the happiest man on Earth at that moment. Again, that must have been a great picture for spectators. You cruising up the Cauberg. Saving your energy for the next day to come, and ascending the Cauberg at about 75% or your maximum heart rate. I was riding along, with an absolute 100% at my Polar watch. I couldn't care less. Then, all of a sudden, you looked at me and accelerated. I couldn't accelerate anymore, as I was already giving it everything I had. Your acceleration looked so easy. You didn't even shift gears, you didn't stand on your pedals. You just sat there and accelerated. You went out of side, but I remember every single moment of that bike ride.

Off course I romanticed it a lot, but from that moment on, you were my bike-hero. Every single story I ever heard or read about whatever rider or team, I denied everything about the US Postal and later the Discovery Channel Team. Just you, my big hero, was in that team. My hero didn't need that. My hero just rode his bike, effortless and was one of the best in the world.

When on October 10th 2012, you published a confession on your website, my world collapsed. Off course you got older as well as I did. I don't live with heroes anymore and through the years, I've learned that sometimes dreams are too good to be true. Nevertheless, the dream ended and I am asking myself what kind of dream I lived in over the last couple of years. On which cloud was I, when I was convinced that the whole world was cheating, but not the hero in my dream. Off course, you lived in a rotten bike world. A good thing is that now, more than ten years later, the truth came out. But with that happening, my dream stopped. You killed it. You killed my dream. But don't feel sad about the fact that you killed my dream on October 10 2012. You killed it long before that. You killed it when you started cheating, as all of your teammates did. You killed it back in 1999, when you cheated the rules. Ten years have gone by and we will remember those years in our dreams with images of which we know that they are not real. I know realize that those dreams have become nightmares on October 10th 2012. Sleep well George

 

 


Beste George,

Mijn eerste herinnering aan jou gaat terug tot een zaterdagmiddag in april 1999. Het was de dag voor de Amstel Gold Race en ik was samen met één van mijn vrienden aan het fietsen. We hadden net de Keutenberg beklommen en reden op het vlakke stuk erna. Wind op kop met een temperatuur van ongeveer 14 graden. Echt klassieker weer. Opeens werden we ingehaald door een US Postal wielrenner.

Terwijl wij met een snelheid van ongeveer 32 km/uur reden, reed de US Postal renner ongeveer 35 km/uur. Dat was niet zo schrikbarend hard, maar voor ons, amateurs/liefhebbers was het toch eigenlijk net teveel van het goede. Zeker met de wind op kop. Het lukte ons om in het wiel te komen van de US Postal renner. Natuurlijk wisten we dat professionals dat niet leuk vinden, maar het was voor ons een eenmalige kans. Jij bleek die US Postal wielrenner te zijn en terwijl we in je wiel zaten zag ik de waarschijnlijk lelijkste benen van het hele peloton. Dat beeld zal ik niet snel vergeten. Voor omstaanders moet het vast een hilarisch beeld hebben opgeleverd. Mijn vriend en ik, met alle macht proberend in je wiel te blijven, terwijl jij ogenschijnlijk moeiteloos voor ons reed. Met twee handjes bovenop het stuur. Je was ongeveer even oud als wij en je was de verpersoonlijking van onze droom. De droom om professioneel wielrenner te worden, terwijl we wisten dat wij dat nooit zouden worden. Voor enkele minuten speelden we een rol onze droom, onze eigen film. De droom werd mooier hoe langer de rit duurde.

Toen begon de afdaling voor de Cauberg. Jij reed ogenschijnlijke moeiteloos de afdaling tegemoet. Je werd direct gevolgd door mijn vriend, die in alle macht probeerde in je wiel te blijven. Zelf ben ik erg licht, dus ik had moeite jullie bij te houden. Ik reed zo hard als ik kon, maar het was niet genoeg. Toen kwam de scherpe linkerbocht en de Cauberg begon. Jij begon als eerste aan de beklimming, gevolgd door een klein gat en dan mijn vriend. Na een groter gat kwam ik als laatste. In dromen is alles mogelijk en terwijl ik met een achterstand van 35 meter aan de Cauberg begon, begon ik aan een inhaalrace. Natuurlijk was jij op alle fronten in het voordeel, maar op dat moment was het alles of niets (voor mij tenminste). Terwijl mijn vriend steeds meer ruimte op jou moest toegeven, werd het gat tussen jou en mij steeds kleiner. Bij de rechtse bocht op de Cauberg, waar de berg op zijn steilst wordt, was het gat nog ongeveer 15 meter. Toen we onder de brug door reden, zat ik in je wiel. Waarschijnlijk was ik op dat moment heel even de gelukkigste man op aarde. Natuurlijk moet ook dat een geweldig plaatje zijn geweest voor omstanders. Jij die, met twee handjes op het stuur, bij waarschijnlijk een hartslag van 75% de Cauberg op fietst. Je krachten sparend voor de dag erna. Dan gevolgd door mij, met een absolute 100% hartslag op mijn Polar metertje. Mij kon het allemaal niet schelen op dat moment. Toen opeens, keek je om en versnelde. Zelf kon ik niet meer versnellen want ik reed al de hele Cauberg op mijn Max. Jouw versnelling leek zo gemakkelijk. Je hoefde niet te schakelen of op je pedalen te gaan staan. Je zat gewoon in je zadel en versnelde. Je verdween uit mijn gezichtsveld, maar ik herinner me nog elk ogenblik van ons ritje 'samen' als de dag van gisteren.

Natuurlijk heb ik dit ritje in mijn geheugen flink geromantiseerd, maar vanaf dat moment was jij mijn held. Elk verhaal dat ik sindsdien heb gelezen of gehoord, over welke wielrenner of team, ik heb altijd volgehouden dat jij je niet met verkeerde dingen bezighield. Mijn held had dat immers niet nodig. Alle geruchten over het US Postal team en later het Discovery Channel team heb ik ontkend. Mijn held reed namelijk moeiteloos op zijn fiets en hij was één van de beste van de wereld.

Toen, op 10 oktober 2012 op jouw website een bekentenis gepubliceerd werd, stortte mijn droomwereld in. Natuurlijk ben ik inmiddels ouder geworden, net zoals jij. Ik heb geen helden meer nodig in mijn leven en inmiddels heb ik ook wel geleerd dat veel dromen te mooi zijn om waar te zijn. Desondanks eindigde mijn droom en ik vraag mezelf af in wat voor droom ik al die jaren geleefd heb. Op welke wolk zat ik, toen ik geloofd dat de hele wielerwereld vals speelde, maar niet de held in mijn droom. Jij niet. Natuurlijk heb je in een verrotte periode in een verrotte wielerwereld gewerkt en natuurlijk is het goed dat de waarheid uiteindelijk naar buiten komt. Maar daarmee eindigt wel mijn droom. Jij hebt mijn droom om zeep geholpen. Daar hoef je je natuurlijk niet bezwaard over te voelen. Jij hebt mijn droom niet om zeep geholpen op 10 oktober 2012. Dat deed je al veel eerder, namelijk toen jij en je ploeggenoten in 1999 de regels omzeilden. Meer dan tien jaar zijn voorbij gegaan en in onze dromen zullen we beelden herinneren die niet waar waren. De dromen zijn nachtmerries geworden op 10 oktober 2012. Niet alleen voor jou als wielrenner, maar ook voor ons, wielerliefhebbers.

Slaap lekker George.

 

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken

Sponsored Links