Opgejaagd wild - Iljo Keisse

Vreemde titel zou je zeggen. En dit is ook een vreemd artikel. Het opgejaagd wild in dit verhaal is de van doping verdachte wielrenner. Of eigenlijk alle wielrenners. In dit verhaal specifiek gaat het om Iljo Keisse, maar het had ook elke willekeurige andere wielrenner kunnen zijn.

Verhaal van Iljo Keisse

Het verhaal van Iljo Keisse is aanvankelijk niet zo heel moeilijk. Iljo wordt tijdens een dopingcontrole positief bevonden op het gebruik van het Cathine en HCT (hydrochloorthiazide). De contra-expertise van het B-staal is ook positief, dus het verhaal begint vrij eenvoudig. Het verweer van Iljo is dat hij Cathine gebruikte als middel tegen verkoudheid. HCT is een middel om Cathine te maskeren. De hoeveelheden HCT die aangetroffen werden, zijn dusdanig miniem dat deze geen effect op zijn prestaties zouden hebben. (Hier begint enige analogie met de zaak Contador, waar ook een zeer minimale hoeveelheid van een verboden product werd aangetroffen). De Belgische wielerbond spreekt Iljo vrij op gronde van het verkoudheidsverhaal enerzijds, en de minieme hoeveelheid HCT anderzijds. Keisse wil wel nog proberen gecompenseerd te worden voor het geleden financiële verlies, maar daarmee lijkt de zaak aanvankelijk klaar. De UCI gaat via het CAS in hoger beroep en wint de zaak, waardoor de uitspraak van de Belgische sportbond teniet gedaan worden en Iljo twee jaar schorsing krijgt. Deze schorsing gaat met terugwerkende kracht in, waardoor Iljo vanaf 7 augustus 2011 weer zou mogen koersen. Dan wordt de straf echter opgeschort tot april 2011. Hiermee beginnen de problemen. Iljo vecht via de Belgische Hof van Beroep aan dat hij dus tot april 2011 mag koersen. Zijn straf is immers opgeschort. De Belgische rechtbank geeft hem hierin gelijk, en Iljo start in enkele (baan)wedstrijden. Toen begonnen de echte problemen. De UCI verbood Iljo namelijk in enkele van deze wedstrijden te starten, waaronder de zesdaagse van Rotterdam. Iljo is het hier niet mee eens, en gaat naar een Nederlandse rechter. Deze stelt Iljo weer in het gelijke, waardoor Iljo in principe in Nederland en België een gerechtelijke uitspraak heeft dat hij mag fietsen. De UCI zegt echter Iljo uit de uitslag van deze wedstrijden te zullen verwijderen.

Zienswijze één: ongelukkige uitspraak

Deze zaak is aanvankelijk goed begonnen. Iljo fietst onder Belgische licentie en wordt dus in eerste instantie via de Belgische wielerbond berecht. Dit is gebeurd, maar de UCI was het niet met de uitspraak eens. De UCI gaat dan naar het CAS, het Europese hooggerechtshof in sportzaken. Deze veroordeeld Iljo, waardoor hij alsnog straf heeft. Ook dit is prima volgens de procedure. Als deze straf echter een tijd opgeschort wordt, beginnen de problemen. Het opschorten van een straf is feitelijk zinloos. De UCI wil namelijk geen renners aan de start van wedstrijden die onder verdenking staan van doping. Iljo is meer dan verdacht, hij is zelfs veroordeeld, dus verliest hij zijn startrecht totdat hij zijn straf heeft 'uitgezeten'. Hiermee wordt een opschorting van een straf gewoon een verlenging van dezelfde straf. En dat kan niet de bedoeling zijn. Om de zaak dus transparanter en duidelijker te maken, zou het CAS een straf dus gewoon ook met onmiddellijke ingang in moeten laten gaan. Dit soort afspraken zou tussen de UCI en het CAS gemaakt moeten kunnen worden. Op die manier zijn dit soort misverstanden (er vanuit gaande dat deze situatie door niemand gewenst is) te voorkomen. Iljo is als renners fout geweest en krijgt een straf toegewezen. Dat is op zich prima. Maar daarnaast heeft hij natuurlijk wel nog altijd bepaalde rechten, en het recht op een faire transparante straf is daar één van.

Zienswijze twee: wie heeft het nou voor het zeggen.

Alle Europese landen hebben een landelijke wetgeving en rechtspraak. In Europees verband is er een Europese wetgeving en rechtspraak. Beide systemen zijn met elkaar verweven, en het is duidelijk welke rechtspraak waar van toepassing is. De UCI is een Europese bond en valt dus onder de Europese wet- en regelgeving. Als de lokale uitspraak (in het geval Iljo Keisse de Belgische rechtspraak) niet geaccepteerd wordt (in dit geval door de UCI), dan kan de UCI naar het Europese rechtshof. In het geval van sport is overeengekomen dat dit het CAS is. Dit is gebeurd en deze heeft een uitspraak neergelegd. Dat is namelijk de schorsing die vanaf april 2011 ingaat. Dit betekend dat Iljo volgens deze gerechtelijke uitspraak tot april 2011 geen straf heeft en dus mag fietsen. Dit is een feit, en dit wordt dus ook door het Belgische en Nederlandse Hof van Beroep toegewezen. Wie is dan de UCI om toch te beslissen om Iljo uit de uitslag te halen. Er is geen enkele gerechtelijke uitspraak die dit bevestigd. In wezen handelt de UCI hier dus in strijd met de wet.

Breder kader

De strijd tegen doping die de UCI voert moeten we respecteren. Dit heeft als doel een schonere en eerlijkere sport en is een heel nobel streven, waar elke liefhebber van het wielrennen achter zou moeten staan. Al eerder hebben we echter gezien dat dit gebeurd met middelen en methoden die niet zo heel erg mooi zijn. Enkele voorbeelden: wielrenners moeten hun whereabouts invullen, waarin precies staat van hoe laat tot hoe laat ze op welke plaats zijn. Kloppen deze whereabouts niet, kijk maar naar de zaak Rasmussen bij de Rabobank, dan zijn de renners flink in de problemen. Dit heeft toch geen directe relatie met doping? Volgend voorbeeld: wielrenners kunnen zowel tijdens als buiten competitie op elk moment van de dag gecontroleerd worden. Hier moeten ze aan meewerken. Deze controles zijn niet alleen na afloop van een wedstrijd, maar kunnen ook 's avonds laat of 's morgens heel erg vroeg zijn. Er zijn vele voorbeelden, waar de controleurs op echt heel ongewenste momenten binnenvallen. Dit is toch inbreuk op de privacy en rechten van de mens? Welke andere sport doet dit zo? Daarnaast is er binnen de strijd tegen doping de omgekeerde bewijslast. In de reguliere rechtspraak ben je onschuldig totdat bewezen wordt dat je schuldig bent. Bij de strijd tegen doping wordt je geschorst zodra er ook maar een indicatie is dat je schuldig bent. Vervolgens moet je aantonen dat je onschuldig bent. Dit is omgekeerde bewijslast en vaak erg moeilijk. Maar de wielerwereld werkt wel zo. Het lijkt erop dat het wielrennen een wereldje is waarin de cleane wielrenner totaal geen rechten meer heeft. Privacy en dergelijke moet je maar opgeven. De omgekeerde bewijslast voor lief nemen en daarbij nog een contract ondertekenen dat je een jaarsalaris betaald indien je schuldig bevonden wordt. Word je vervolgens schuldig bevonden, dan lijkt het alsof er nog een eerlijke rechtspraak plaatsvindt, maar het geval van Iljo Keisse toont aan, dat zelfs in dat geval je rechten flink geschonden worden. De UCI gaat namelijk in het geval Keisse in hoger beroep, krijgt gelijk, maar past vervolgens een andere (langere/hogere )straf toe.

Waar gaat dit naar toe?

Al eerder zijn renners hiertegen in opspraak gekomen. Tot nu toe zonder succes. Als dit soort zaken zich blijven opstapelen, zal er misschien een keer een wielrenner of groep wielrenners opstaan die tegen de UCI in opspraak komt. Wie er dan op lange termijn gelijk krijgt is natuurlijk niet duidelijk, maar dat dit niet ten goede komt in de gezamenlijke strijd tegen doping mag duidelijk zijn. Zolang de strijd tegen doping (zowel in de preventieve/controlerende sfeer als in de rechtgeving en vervolging) niet transparant gebeurd en in overeenstemming met de rechten van de mens, zal de wielrenner opgejaagd wild blijven.

Zaak Iljo Keisse

De zaak omtrent Iljo Keisse wordt nog gekker. In November 2011, Iljo mag dan nog geen baanwedstrijden rijden, besluit de organisatie van de Zesdaagse van Gent dat Iljo het startschot mag lossen van deze wedstrijd. Hier zijn in principe geen regels voor, en al helemaal geen dopingreglementen. De UCI beslist echter dat Iljo Keisse zich niet bij de Zesdaagse van Gent mag laten zien. Doet hij dat wel, dan hang hem een nog zwaardere schorsing boven het hoofd. Iljo zal zich niet vertonen bij de Zesdaagse van Gent, maar dit is een alleszins vreemde maatregel. Iljo Keisse lijkt genoeg gestraft te zijn, en de onrechtmatige extra straf die hij krijgt leidt nergens toe. Is er dan geen hoger orgaan in de sport die dit soort waanzin bij organiserende instanties kan tegenhouden ?

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken

Sponsored Links