Parijs-Roubaix Challenge, de toertocht van de Hel

De meeste wielerklassiekers kennen wel een toerversie. In Nederland is die van de Amstel Gold Race natuurlijk de bekendste gevolgd door de toerversie van Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Vlaanderen. Er is echter ook een toerversie van de Hel, de Hel van het Noorden, oftewel Parijs-Roubaix.  Lees hieronder het verslag dat twee deelnemers aan deze tocht speciaal voor Fietspraat maakten.

Voorbereiding

Zo rond kerst worden binnen ons fietsgroepje de eerste plannen gemaakt voor het nieuwe jaar. Al enkele jaren werd het idee geopperd om na een aantal deelnames aan ‘de Ronde’ ook Parijs-Roubaix aan ons palmares toe te voegen. Tot nog toe wogen echter de bezwaren (te ver rijden, te vroeg in het seizoen, slecht voor het materiaal, gevaarlijk) zo zwaar dat er uiteindelijk van werd afgezien. Dit jaar (2014) was het echter anders en hebben we met 3 man ingeschreven voor de toertocht op 12 april (de zaterdag voorafgaand aan de wegwedstrijd). Na een gedegen voorbereiding was het zaterdag dan zover. Het zachte weer van afgelopen winter heeft ons in staat gesteld om de nodige kilometers te maken. Hierbij werd de vuistregel van 10x de te rijden afstand van 141 km ruimschoots gehaald. Omdat er besloten was om de tocht op de MTB te rijden zijn er enkele tochten op de MTB gemaakt, zowel in het veld als op de weg.

Klaar voor de start

Om 5 uur werden de fietsen op de auto gezet en reden we weg richting Roubaix. Het zou een geweldige dag worden. Het was droog en nadat de mist was weg getrokken ging de zon schijnen. Dus er zou geen regen en weinig modder die dag zijn, wat de Hel alleen maar zwaarder gemaakt zou hebben. Voor de banden was een variant zonder profiel gekozen. Zelf had ik op mijn Idworx Mountain Rohler (Gebruikerservaring Rohloff naaf in een Idworx Mountain Rohler) de Schwalbe Big Apple in de 2.6 inch versie gemonteerd. Na een korte zoektocht arriveerden wij om 8 uur bij de startlocatie waar we namens de organisatie getrakteerd werden op een bekertje koffie. De startnummers werden gemonteerd en nog voor half 9 gingen we op weg. We wisten wel dat de challenge een combinatie van pijn en afzien zou worden. Ook wisten we dat we lichamelijk en geestelijk diep in onze reserves zouden moeten tasten en dat het pijn zou gaan doen. Maar "No Pain No Gain". De eerste 60 kilometer van het parcours (tot aan het bos) is nog vrij van kasseien. In een mooi gemiddelde van ruim 30 kilometer per uur lieten we ons meedrijven met een groepje hardrijders. Het viel op dat het merendeel van de deelnemers ‘gewoon’ op een racefiets of cyclocross fiets rijdt, hoewel er wel dikkere bandjes gemonteerd leken. Na een eerste korte bevoorrading ging het op weg naar het beruchte plaatsje Wallers - Arenberg. Je voelt de spanning stijgen in de groep waarin we rijden. Bij het bos komen een tweetal routes samen en is het druk bij het toegangspoortje. Omdat het bos privéterrein is worden zwartrijders hier tegengehouden.

Het bos van Wallers

Op deze strook weten we meteen wat ons vandaag te wachten staat. De kasseien lijken willekeurig neergegooid en het stuur trilt zo ongeveer uit mijn handen. Dan kom ik erachter dat ik mijn voorvork nog op de ongeveerde stand heb staan. Het losdraaien van de lockout geeft een volledig ander gevoel. De klappen van de stenen worden nu prima weg gefilterd en fietsen gaat vele malen makkelijker dan bij mijn collega’s op de racefiets om mij heen. Zij stuiteren bijna letterlijk alle kanten op. Na de strook zijn we het erover eens dat dit een erg leuke ervaring was. Wat een gevoel om hier zelf eens te kunnen fietsen, na al die keren toekijken voor de tv. De bandenspanning wordt nog iets teruggebracht en we gaan op naar de volgende strook. In de 80 kilometer vanaf het bos krijgen we 18 stroken voor onze wielen. Er is dus tussentijds nauwelijks tijd om op adem te komen. Overigens werd er bij de start een sticker voor op de bovenbuis met een overzicht van de stroken uitgedeeld, zodat we weten wat ons te wachten staat.

Verzorging en sfeer

Al snel voel je dat de beste tactiek is om zo hard mogelijk over de kasseien te rijden, liefst in het midden van de weg. Het lijkt op deze manier op een intervaltraining met de intensieve stukken op de stroken. Gelukkig is de verzorging perfect. Er is een overvloed aan sportdrank, wafels, ontbijtkoek, fruit en dergelijke voorhanden. Een dame die mijn bidon vult geeft aan dat ik daarmee vandaag zal overwinnen. Helaas voegt haar collega eraan toe dat zij dat vandaag al tegen iedereen gezegd heeft… Langs de stroken wordt alles in gereedheid gebracht voor de wedstrijd op zondag. Onze zuiderburen hangen de bekende gele vlaggen op (uiteraard onder het genot van een Jupiler), tuinsets worden uit de campers gehaald en op de weg worden de namen van de kanshebbers gespoten. Uiteraard komt de naam van Tom Boonen veelvuldig voor, maar we zien ook de naam van Servais Knaven. Die start uiteraard niet meer, maar was op dat moment nog de laatste Nederlandse winnaar van Parijs-Roubaix.

Onderweg

Door het beperkte aantal deelnemers (zo’n 3500), het droge weer en de signaleurs blijven gevaarlijke situaties achterwege. Eén keer moet er gewacht worden bij een spoorwegovergang, iets dat een aantal renners tijdens de koers op zondag ook zou overkomen. Voor het begin van elke strook staat een bordje met naam, lengte en moeilijkheidsgraad (2 tot 5 sterren) van de strook (overigens ben ik van mening dat de strook door ‘het bos’ wel 6 of 7 sterren zou verdienen). Aan het einde weer een bord met de afstand tot de volgende strook. Prima geregeld! Het geeft een speciaal gevoel om over die stroken met – voor wielerliefhebbers – legendarische namen te rijden, zoals Mons-en-Pévèle, Carrefour de l’Arbre en Hem (waar Hennie Kuiper destijds met een gebroken wiel stond te zwaaien). De tocht is verder zeker geen 'gewone' fietstocht. Je komt tijdens Parijs-Roubaix in een andere wereld, je trapt alleen maar en je probeert het niet op te geven. Soms leek het wel net een oorlogsgebied. Deze challenge is echt gemaakt om niet op te geven. Valpartijen, lekke banden, opdringerige supporters langs de kant van de weg, je komt het allemaal tegen.

Carrefour de l'Arbre

Het stuk van de Carrefour de l'Arbre viel enorm tegen. Geen enkel stukje was hier berijdbaar en ik stuiterde dan ook van links naar rechts.  Ik kreeg kramp in mijn vingers en de rest van mijn lichaam voelde gewoon, hoe zeg ik dat, volledig naar de kl*te.

Roubaix

Na iets meer dan 5 uur fietsen rijden we Roubaix weer binnen. Na een laatste strookje in de stad draaien we de wielerbaan op. Naast de speaker staan er genoeg mensen op het middenterrein die iedereen die binnenkomt nog eens toejuichen. Na de finish worden er nog enkele foto’s gemaakt en maken we ons gereed voor de terugreis. Het einde van een mooie fietsdag die zeker voor herhaling vatbaar is!

Feiten

De Parijs-Roubaix Challenge, zoals de toertocht officieel heet, kun je in drie afstanden fietsen. De kortste afstand is 70km, de middelste 141 km en de langste afstand is 170km. De kosten voor de tocht zijn volgense de website, afhankelijk van de verschillende afstanden respectievelijk 25, 30 en 35 Euro. De 70km en 141km route begint in Roubaix. De 170km route begint in Busigny. Er is (tegen betaling) een pendeldienst vanuit Roubaix naar Busigny beschikbaar in de ochtenduren.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken

Sponsored Links