Het wielermonument: Hel van het Noorden

Ook wel genoemd de 'Hel van het Noorden'. Deze wedstrijd wordt altijd de tweede zondag van april verreden.

De naam 'Hel van het Noorden' is afkomstig van een journalist die, na de eerste wereldoorlog de verwoestingen zag die dit deel van Frankrijk tijdens de oorlog had opgelopen. Tegenwoordig denken veel mensen dat de naam 'Hel van het Noorden' te danken is aan de barre omstandigheden die deze wedstrijd met zich meebrengt. Oorspronkelijk was de start van deze wedstrijd in Parijs. Sinds 1968 ligt de start echter in Compiègne, wat 80 km ten noorden van Parijs ligt. Hierdoor is de wedstrijd wat korter geworden. De finish is in Roubaix op de plaatselijke wielerbaan, waar nog anderhalve ronde moet worden afgelegd. Ten tijde rond de eerste wereldoorlog waren de wegen in dit deel van Frankrijk voornamelijk gemaakt van grind en puin. Omdat veel wegen tijdens de eerste wereldoorlog verwoest waren, werden ze hersteld met kasseien. Nog later werden deze wegen geasfalteerd. Daarom moest de organisatie van Parijs - Roubaix (ASO) op zoek naar wegen waar wel nog kasseien lagen. Veel van deze wegen zijn tegenwoordig beschermd. Tijdens deze Spartaans ogende wedstrijd moeten de renners meer dan 200 km afleggen, waarvan meer dan 50 km kasseien. Beroemde kasseistroken zijn het Bos van Wallers-Arenberg met een lengte van 2,4 km en het Carrefour de l'Arbre met een lengte van 2,1 km. Parijs - Roubaix is een vlakke wedstrijd met amper hoogteverschil en zeker geen hellingen. De zwaarte van de koers komt door de slechte staat van de kasseistroken en de vaak barre weersomstandigheden in dit deel van Frankrijk.

Weersomstandigheden

Eigenlijk zijn er voor Parijs-Roubaix geen ideale weersomstandigheden. Als het regent zijn de kasseistroken glad, met veel valpartijen tot gevolg. Ook lekke banden zijn dan talrijk. Menigeen kan zich de bemodderde gezichten van de renners voor de geest halen. Veel mensen kunnen zich wellicht ook nog de beelden herinneren van motoren met hierop een cameraman die door de gladheid gewoon met motor en al opzij vallen in het publiek. Maar als de zon schijnt is het niet veel beter. Renners komen dan onder het stof te zitten. Een voortrazend peloton, compleet met volgauto's, motoren en dergelijk werp heel erg veel stof op. Hierdoor zien renners (vooral renners die voor bevoorrading of materiaalpech meer naar achteren tussen de auto's zitten) bijna niks. Een stilstaande auto met open deur, omdat de mecanicien eruit gesprongen is om een renner te helpen wordt dan opeens hier heel gevaarlijk.

Materiaal

De meeste wielerploegen komen met speciaal geprepareerd materiaal naar de Hel. Aangepast zijn vaak:

  • De wielen, met lage velgen vanwege de stevigheid;
  • De banden die beter tegen het geweld van de kasseien kunnen. Ook wordt meestal gekoerst met minder druk in de banden;
  • Een ander frame dat minder stijf is en een ietwat verend vermogen heeft. Vaak is een dergelijk frame ook iets langer;
  • Aluminium stuur- en zadelpen in plaats van carbon, om afbreken te voorkomen;
  • Meer ruimte tussen het frame en de band, waardoor modder geen probleem vormt;
  • Remmen afkomstig uit het veldrijden, om ervoor te zorgen dat modder zich niet bij de remmen ophoopt;
  • Aluminium bidonhouders in plaats van carbon, aangezien deze de bidons beter op hun plek houden.

In het verleden is ook wel geëxperimenteerd met vering op de fiets, maar dat wordt tegenwoordig nauwelijks meer gebruikt.

Parijs - Roubaix en de Ronde van Vlaanderen, de dubbel

Qua zwaarte vinden veel mensen dat Parijs-Roubaix vergelijkbaar is met de Ronde van Vlaanderen. Tenminste wat omstandigheden betreft. Beide wedstrijden hebben vaak te maken met slecht weer, en de wegen zijn door de hoeveelheid kasseien erg slecht. Het type renner dat een dergelijke wedstrijd wint is bij beide wedstrijden hetzelfde. Toch zijn er in het verleden slechts 10 renners in staat geweest om beide wedstrijden in één jaar te winnen. De meest recente hiervan zijn Tom Boonen (2005 en 2012), Fabian Cancellara (2010 en 2013), Peter van Petegem (2003). De enige renner die de wedstrijd vier keer wist te winnen was Roger de Vlaeminck (in 1972, 1974, 1975 en 1977).

Anekdotes

Er is geen wielerwedstijd waar meer anekdotes over verteld kunnen worden. Er is ook geen wielerwedstrijd waar op één dag persoonlijk drama en ultieme glorie zo dicht bij elkaar liggen. In veel koersen lijden de achtersten van het peloton. In Parijs-Roubaix niet, daar ziet iedereen af. En iedereen kan van het ene op het andere moment zomaar kansloos zijn. Hieronder worden enkele van dit soort verhalen en anekdotes beschreven.

Hennie Kuiper, 1983

Al tien jaar wilde Hennie Kuiper Parijs-Roubaix op zijn naam schrijven en in 1983 lag hij opeens een volle minuut voor op het achtervolgende peloton dat door de stromende regen voortploeterde. Totdat het noodlot toesloeg, en hij moest uitwijken voor een fotograaf. Daarbij reed hij door een diepe put, waarbij zijn velg en achterrem vernield werd. In alle paniek en stress werkten de mecanicien en ploegleider niet goed samen en werd kostbare tijd verloren. Nog net voordat het peloton langs raasde zat Hennie Kuiper weer op de fiets en wist de overwinning binnen te halen. De overwinning die op het ene moment zo zeker leek, was enkele ogenblikken later bijna verspeeld.

Roger Swerts, 1975

Roger Swerts reed als Belgisch kampioen. Kwam zwaar ten val tegen een stilstaande motor en was zelfs even bewusteloos. Men wilde hem afvoeren naar het ziekenhuis, maar zijn ploegleider en oud winnaar Rik van Looy zette hem weer op de fiets. Twintig kilometer reed Swerts met een gapende hoofdwond en een gebroken pink. Hij eindigde uiteindelijk volledig onder het bloed in Roubaix als zevende. Toenmalig tourbaas Jacques Goddet betitelde Parijs-Roubaix destijds als: "de laatste waanzin die de wielersport haar aanbidders kan bieden".

Peter Post

Niet alleen onder de renners staan helden op. Ook onder de mecaniciens. Een mecanicien die bij Peter Post in de auto zat sprong ergens uit de auto om een wielrenner te helpen. De autodeur viel vanzelf dicht, waardoor Peter Post dacht dat de mecanicien alweer was ingestapt. Peter Post gaf gas en reed door. De mecanicien sprong op een volgwagen en heeft een tijdje aan de buitenkant van de auto gehangen totdat Peter Post ontdekte dat hij zijn mecanicien kwijt was.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Zoeken

Sponsored Links